सांगोवांगीच्या गोष्टींवर अवलंबून न राहता स्वतःच्या अनुभव मांडणारी "कावळा" या विषयावरची एक छोटेखानी लेखमालिका. (कावळा: भाग १)
---------------------
ओंकारेश्वरला एका दहाव्याला गेलो होतो तिथे आधी एक कुटूंब पिंडाला कावळा शिवण्याची वाट बघत होतं. आता ते पिंड असं असतं की खाली अगदी छोटी गव्हाची पोळी ते पिंड राहील इतपतच आकाराची असते आणि त्यावर पिंड ठेवलेलं असतं (पिंड घरंगळत पडू नये आणि एखाद्या स्टँडवर ठेवावं तशी स्थिरता यावी म्हणून). तसं त्या आधी आलेल्या कुटुंबाने त्यांचं पिंड तिथे एका चौथर्यावर ठेवलेलं होतं. काही वेळाने एक कावळा आला आणि त्या पिंडाखालची फक्त पोळी घेऊन गेला. मग काही वेळाने दुसरा कावळा आला आणि त्या पिंडाला म्हणजे भाताला शिवला.
हे असं का नाही माहित. हा शंभर टक्के योगायोग असू शकतो. काही लोक म्हणतील काही कावळ्यांना पोळी आवडते, काहींना भात. काहींना दोन्ही चालतं. कावळ्यांचाही मूड असेल, कधी पोळी कधी भात.
मला मात्र हे विलक्षण वाटलं की एका कावळ्याने वरचा सहज खाता येईल असा भात सोडून खालची पोळी खेचून घेण्याचे कष्ट का घ्यावेत आणि मी ज्या दहाव्यासाठी गेलो होतो त्या पिंडाला शिवायला कावळा आला त्याने थेट पिंडालाच का चोच लावली असेल या प्रश्नांची उत्तरे माझ्याकडे नाहीत.
© मंदार दिलीप जोशी
आषाढ शु. चतुर्दशी, शके १९४८
